Flashback: de eerste ochtend naar school

SAHM03 welkomAnderhalf jaar geleden ging mijn oudste voor het eerst naar de kleuterschool. De laat jarig om naar een volwaardige kleuterklas te gaan, mocht hij met een handvol anderen wennen in een apart instroomgroepje. En dat ging zo:

Nieuwsgierig en vrolijk kijkt mijn zoontje het klasje rond. Hij heeft al een kleurplaat en potloden gekregen terwijl ik een luizencape (kosten: slechts tien euro) ging kopen. Voor de zekerheid, want in het raam van het klaslokaal vlakbij hangt een oranje vel papier met de melding dat er hoofdluis is geconstateerd. Ja, je betreedt ineens een heel nieuwe wereld.

Maar mijn ventje lijkt het allemaal reuze interessant te vinden. Er zijn drie andere kindjes, waaronder een Chinees meisje met een pleister op haar oog. Zoontje pakt de potloden en zet die tussen hen neer. ‘Die kunnen we met jou delen’, zegt hij blij. En vervolgens wijst hij naar de pleister onder haar roze bril. ‘Waarom heb je dat nou gedaan?’ vraag hij doodleuk.

Meteen gaat de aandacht weer terug naar de potloden. Hij pakt een witte en wijst naar zijn kleurplaat. ‘Met deze kleuren doet niks! Dit is wit en dat is ook wit, dus dan zie je er niks van!’ Trots spreidt hij zijn kennis ten toon. En het kleine meisje mompelt zacht: ‘Dat weet ik ook wel.’ Wat een heerlijke leeftijd.

Maar goed, de introductie ging dus goed. Zoontje zat even op zijn stoeltje met papa naast hem tot ik kwam. En hij had het heel druk met om zich heen kijken en van alles willen vertellen aan de juf. Het zou me niks verbazen als ze straks zegt dat hij de drukste van het hele stel is, met de meeste energie. Kijken hoelang dat duurt…

Hij zag een groot Lego-vliegtuig op de kast staan, keek zijn oogjes uit en kon niet erg lang op zijn stoeltje blijven zitten. Hij voelde zich er al helemaal thuis. Toen we weggingen kreeg ik nauwelijks aandacht bij de mededeling dat papa en ik nu naar huis moesten. Hij had het veel te druk met alles in zich opnemen en dingen bekijken .

Buiten keken we nog even door het raam, maar onze jongeman had het al heel druk met ontdekken. Toen hij eindelijk wel zwaaide, sprong hij op en neer. Helemaal vrolijk en in zijn sas. Dat maakt een stuk makkelijker om dan maar weg te lopen. Het jongetje aan de tafel naast hem had zijn traantjes nog maar nauwelijks gedroogd…

En weet je wat ik thuis bedacht? Dat ik eigenlijk vind dat mijn zoontje behoorlijk veel zelfvertrouwen heeft. Dat heb ik ‘m dan toch maar mooi meegegeven in die tijd. Hij kroop niet weg in een hoekje of klampte zich aan ons vast met de mededeling dat we moesten blijven of dat hij weer mee wilde naar huis. En dat voor de allereerste keer. Ik ben ontzettend trots.

En het is stil in huis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *