Eerste schooldag: mama 1 – zzp 0

mug-31498_1280Ook dit is alweer anderhalf jaar geleden, en nog steeds is het elke dag even afwachten of de zzp’er in mij echt aan de slag kan of dat mama nog eventjes moet blijven en pas ’s avonds kilometers mag maken. Nou ja, pagina’s, dan.

Zoontje is voor het eerst naar school, een hele woensdagochtend lang. We hebben hem net weggebracht, en hij voelde zich meteen thuis daar in die klas. Hij keek zijn ogen uit naar al het speelgoed, en naar de paar andere kindjes die er al waren. Hij zag het helemaal zitten. En ik daardoor ook.

Ik zou heerlijk kunnen vertalen nu het zo stil is in huis. Mijn dochtertje slaapt vlak naast me in de box, ik heb verse koffie. Maar deze eerste schoolochtend zit het er gewoon niet in. Ik kijk constant op de klok, bang dat ik straks te laat ben. Nee, nog eerlijker: ik kijk steeds op de klok om te bedenken hoelang het nog duurt voor ik hem mag gaan halen. En ik vraag me de hele tijd af hoe het gaat, wat hij ervan vindt. Concentratie is dus ver te zoeken.

Mamazenuwen

Eindelijk is het dan kwart voor elf geweest; over een ruim uurtje mag ik mijn jas aandoen om hem weer op te halen. De baby slaapt nu nog, dat is mooi – ik hoop dat ze dat de komende dagen zo blijft doen, dan kan ik misschien wél werken…

Het is een rare gewaarwording, die stilte. De mama in mij vindt het ijzingwekkend stil, de zzp’er in mij ziet kansen. Maar die zzp’er krijgt die kans vandaag mooi niet, want de mamazenuwen overheersen.

Wat ik zou moeten doen is een tekst nalezen. Controleren op eventuele tikfoutjes, op zinnen die beter omgegooid kunnen worden of die met een kleine aanpassing beter lopen. Maar nee, daar komt niets van terecht. Mijn hoofd stuitert de hele tijd, mijn ogen glijden telkens naar het klokje van de laptop, en Twitter is veel interessanter. Korte berichtjes tikken over steeds iets anders past op dit moment beter bij mijn mate van concentratie dan een lang stuk aandachtig doornemen.

Vlug verschonen en dan gaan!

Ik staar nog iets langer naar mijn scherm, en dan met name naar Twitter en Facebook (al is netwerken ook best belangrijk) tot ik op het klokje zie dat het dan nu echt bijna tijd is. Wat een opluchting.

Even vlug de baby aankleden en… o, ja, natuurlijk moet ze eerst nog even verschoond worden. Dat wordt dus alsnog haastwerk, maar dat geeft niet, want het blijkt dat ik de wandeling naar school ook best in tien minuten red. Handig te weten.

Net op tijd voor de bel sta ik in de gang te wachten bij een paar andere moeders. Zoontje komt al naar de deur, geeft de juf netjes een high five (dat mag op de eerste dag nog, straks moet hij een handje geven) en zegt dan: ‘Ik zag je daarnet nog niet staan, mama!’

Vervolgens krijg ik een dikke knuffel, vertelt hij blij dat het allemaal heel leuk was, en is hij de hele weg naar huis stil omdat hij zo ontzettend moe is. En ik? Ik ben alleen maar blij als we weer met z’n allen thuis zitten en weer compleet zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *