‘Hebben ze daar geen overblijf, dan?’

Op een van de vele gewone schoolochtenden sta ik met de kinderwagen en twee kids voor de deur, klaar om naar school te lopen. Het is zowaar droog, alleen koud. De buurvrouw, die ons al twee jaar door weer en wind ziet ploeteren met z’n drietjes, vraagt: ‘Op welke school zit hij eigenlijk? Hebben ze daar geen overblijf, dan?’

Nonchalant antwoord ik dat ze die heus wel hebben. Zoontje valt bij: ‘Maar ik wil zo graag bij mama zijn.’ De buurvrouw trekt een zuur mondje en brabbelt daar op een treiterige toon iets achteraan wat lijkt op ‘om mummum mum mum mummummum’, in imitatie van zijn intonatie.

Nou ja, zeg. Lees verder

Sinterklaas-moe: nog vijf nachtjes slapen

2016-11-30-19-15-23Morgen begint december. Aan de ene kant vliegt de tijd veel te snel voorbij, aan de andere kant zijn we al bijna drie weken schoentjes aan het zetten. Aan de ene kant is het een geweldig leuk kinderfeest, aan de andere kant ben ik het volwassenengezeur eromheen zat. En het gestuiter dat de kinderen nu doormaken begint ook z’n toppunt te bereiken. Ze zijn zo moe…

Aan het einde van elke dag zijn ze versleten. Ze zijn altijd wel moe, vooral de oudste na een hele dag school, maar deze week is het erger. Vandaag, nadat er een vriendje kwam spelen en het op het eind alsnog even druk werd, was hij zelfs zo moe dat hij halverwege het avondeten beweerde liever naar bed te gaan dan z’n bord leeg te eten. En hij had in elk geval nog een paar happen genomen, in tegenstelling tot zijn peuterzusje, dat eveneens hartstikke moe is, maar zelf niet zo goed weet hoe dat komt. Lees verder

O kom er eens kijken… schoencadeautjes en tips!

2016-11-30-08-11-16Wel alle pepernoten, drie keer knipperen en het is alweer december. Nog zes nachtjes slapen – en zes ochtenden met schoencadeautjes – en het is Pakjesavond! In oktober dacht ik het meeste wel in huis te hebben qua cadeautjes, maar zo vlak voor het moment suprème valt het dan toch weer tegen. Want ik heb wel een leuk bergje voor de kinderen (maar sommige dingen zijn eigenlijk alweer voor Kerst bedoeld), maar voor de volwassenen nog niet! O, help, wat moeten we hen nu toch weer geven?

Terwijl ik daar nog even heel goed over nadenk, kunnen jullie voor tips en ideetjes voor de laatste paar dagen #schoentjezetten met ons meekijken op onze Facebook-pagina. Voor elke dag doen we hier aan kleine schoencadeautjes. Soms een figuur van Lego of Playmobil, op dagen dat ze echt lief en braaf zijn geweest, soms een eenvoudig presentje zoals een stempel, een knutsel of wat stickers. Lees verder

Groep 2 in zicht!

Zo’n vakantie gaat echt ongelooflijk snel voorbij, en dan zijn we de eerste twee weken nog wel weg geweest! Langzamerhand moet ik gaan beseffen dat we straks naar Groep 2 gaan, en dat ik van het vorig schooljaar nog een bakfietslading aan blogtekstjes moet plaatsen. Ach ja, ze hebben de flashback niet voor niets uitgevonden, en veel dingen zijn algemeen genoeg om ze alsnog te plaatsen.

Nu nog even een moment afwachten waarop ik al die stukken kan ordenen en herschrijven of afmaken. Ken je dat? Veel artikeltjes staan in concept of zijn niet meer dan een paar zinnetjes of steekwoorden.

Toch vind ik het helemaal niet erg om zo achter te lopen. Voor sommige (lees: de meeste) dingen geeft me dat juist de kans om objectiever te kunnen zijn, aangezien alles al een poos geleden is gebeurd. En het geeft niks als ik nu pas laat zien wat een geweldig leuke traktatie (al zeg ik het zelf) we voor de verjaardag van mijn zoontje hebben gemaakt. Ik hoef er toch niet bij te zetten wanneer hij jarig was? Haha.

Dus houd deze plek in de gaten, ik ga mijn best doen om zo veel mogelijk stukken te plaatsen de komende tijd. Tussen alle boekvertalingen door (en dat zijn er veel, met heel strakke, opeenvolgende deadlines), en het dagelijkse leven, en de stille hoop alsnog mijn Sinterklaasboek te kunnen schrijven (en dan nog een, en nog een, en nog een), zal ik kijken wat ik kan doen.

Tot gauw!

Mama versus bakfiets

Iedereen om me heen zei het: neem een bakfiets, dat scheelt je reuze veel tijd tussen de middag met ophalen en brengen! Reuze veel dus, hè, ondanks het feit dat ik zelf maar tien minuten nodig heb om in een stevig tempo bij het schoolplein te komen, en we nu met de treeplank voor de terugweg met een kwartier weer thuis zijn. Maar goed, De Bakfiets klonk zo geweldig, we hebben er eentje opgekalefaterd. Manlief stuurde net soepel een rondje door de straat, en nu mag ik hem uitproberen.

imgresIk denk ondertussen heldhaftig dat mijn enige probleem met het ding het gebrek aan een terugtraprem zal zijn, aangezien ik nog nooit met handremmen heb gewerkt. Maar aan remmen kom ik niet eens toe…

Mijn man begint alvast met een hele set instructies voor me. Zo is er niet alleen het feit dat de fiets loodzwaar is met bak en al, maar met name dat hij een draaicirkel heeft waar je u tegen zegt. Vooral als je gewend bent aan een Bugaboo-kinderwagen.

Je moet dus eigenlijk al een halve straat van tevoren beginnen met de bocht in sturen. O, en je moet tegelijkertijd je hele lijf gebruiken als tegenwicht, anders val je met bakfiets en al om. En dat tegenhangen is behoorlijk tegennatuurlijk – bovendien heb ik niet heel veel gewicht om in de strijd te gooien, al zeg ik het zelf. Hoe het dus ging?

Lees verder

Op een mooie Moederdag

2016-05-08 15.12.27De wasmachine draait. Man is met zoontje boodschappen doen terwijl ik zit te werken met een slapend meisje vlak naast me. Op het eerste gezicht was er niets bijzonders aan deze Moederdag, en toch voelde ik me heel speciaal.

Niet omdat de dag begon met ontbijt op bed of een heerlijk, ongestoord warm bad met kaarsjes. Niet omdag ik overladen werd met alles wat ik altijd al wilde hebben. Nee, de dag begon heel normaal, croissantloos, en in bad had ik juist het vrolijke gezelschap van mijn dochtertje dat druk bezig was de plakkers van de Little People-boerderij te benoemen en met water te plenzen. Zoontje liep ondertussen de badkamer in en uit met hele zelfverzonnen verhalen over hoe wij de slechteriken waren en wat ik als Baas wilde dat hij nu ging doen. Als het maar niet aankleden was.

Op school had zoontje een hartjesdoosje geschilderd. Dat lag al twee weken ingepakt te wachten, en al vanaf het eerste moment had hij me toevertrouwd dat het doosje leeg is. ‘Sorry, maar er zit nog niks in,’ zei hij steeds. (En ondanks diverse hints heeft zijn vader hem niet geholpen om daar nog even iets aan te doen, haha. Die onthouden we voor Vaderdag…) Lees verder